jueves, 13 de octubre de 2016

ENTREVISTA A NO3L + NANA + ALITA

En el SanFest_16 celebrado entre los días 9/11 de septiembre en el Monasterio de Monsalud en Córcoles (Guadalajara), Sen Animo de Nome entrevista a los muralistas gallegos NO3L, Nana, Alita que han dejado una huella indeleble y preciosa en el mismo pueblo donde el festival se ha realizado. Un mural como espejo de la energía y de la cultua gallega. Un intercambio hermoso entre los artistas, el pueblo y sus habitantes.




Alita: "Tendemos a tomarnos las críticas como algo personal"

¿Cómo estás viviendo el contraste entre el street art y la cultura del pueblo?
Hace poco, en una masterclass con un artista urbano escuché el concepto ARTE RURAL. 
El street art viene de las calles de la ciudad, lugar mas sucio. El arte rural es puro y natural.
En las ciudades la gente está ya acostumbrada a ver y a conocer esta disciplina, llevarlo a un pueblo es una sensación más fuerte. En este caso, al tratar solo con gente mayor nunca sabes la respuesta que te vas a encontrar.

Cuéntame alguna experiencia con los hogareños...
En general super bien. Lo más bonito fue una señora enferma que con sus muletas se acercó muy despacito. Iba gritando desde lejos: “¡ay, que bonito por favor, que regalo tan bonito nos estáis dejando!”. Parece ser que la vecina le dijo que estábamos pintando y lo vino a ver. 

¿...y qué se siente cuando pasan estas cosas?
Es increíble porque hasta te dan las gracias cuando eres tú la que deberías agradecerles permitirte pintar y poder formar parte del pueblo.



¿Cómo actúas cuando hay alguna queja?
Hay que estar preparado para recibir críticas de la gente que le gusta y de la que no. Creo que siempre se aprende más de la que no le gusta. Buscar la  manera que la persona crítica acabe queriendote a ti y al mural. Tendemos a tomarnos las críticas como algo personal.
Te dicen: “no me gusta”.  ¿Por qué no? Si intentas explicarles el PARA QUÉ lo haces, seguramente les acabe por gustar. 
En este pueblo es casi todo gente mayor y les cuesta mas el cambio, de hecho, sólo me encontré con una chica y su niña en los tres días. La gente mayor está arraigada a su historia y venir a romperle su espacio con un dibujo y con unos colores parece algo brutal. Pero creo que simplemente es el paso del día a día hasta que se familiaricen y en poco tiempo acabarán queriendo el dibujo porque ya lo tienen interiorizado.


¿Qué tal trabajar en conjunto con mas artistas?
No es la primera vez para mi. Realicé un mural colectivo en un proyecto con niños y el resultado fue bastante caótico porque era un dibujo delimitado y se asignaba una parte para cada niño. Faltaba coordinación  y cuando un proyecto no lo sientes tuyo, no lo puedes manipular para nadie y tampoco puedes tener expectativas. 
Aquí en Córcoles todo lo contrario, es mi tercera vez que trabajo en conjunto con otra gente y es super enriquecedor porque estoy aprendiendo más de lo que puedo enseñar.




Nana: "Me mola el hecho de desubicarnos de nuestra tierra"

¿Cuáles son tus sensaciones en el  SanFest, un festival de arte enfocado en  el encuentro de artistas?
Me gusta mucho, hay un buen ambiente, respiro tranquilidad, me siento muy  relajada y conectada con la naturaleza y todo su entorno. Es bonito venirse a trabajar a un pueblo muy pequeño con unos habitantes tan majos. Mola darle vida a un pueblo que está completamente apagado, porque lo llenas de gente joven, le llevas iniciativa, creatividad, energía y vida.
Respecto a la gente del pueblo, por ejemplo, los primeros dos días se les veía recios y con prejuicios. Jóvenes que les están destrozando una pared.  En cambio, ahora ya interactúan, hablan contigo, nos invitan a beber algo. Pasa muchas veces cuando trabajas en la calle, al principio les parace algo ilegal, alguien hasta quiere llamar a la policía pero luego ya se familiarizan y te traen el paquete de pipas y la cocacola. Quieren saber lo que estás haciendo, les entra la curiosidad de saber más sobre ti y tu obra.

¿Qué se siente al pensar que sois los primeros en montar una acción artística de este estilo en un pueblo antiguo?
Da un poco de respeto porque  es como quitarle la virginidad al pueblo hecha de paredes blancas y piedras. Rompemos el esquema clásico de un pueblo religioso con un convento adyacente. Se nota este contraste fuerte entre la energía del pueblo, su origen, su raíz católica y nuestra disciplina que es más moderna, algo absolutamente nuevo para aldeas como ésta. Nos estamos encontrando con señores que nunca habían visto esto. Para nosotros, que vivimos en las ciudades, es una disciplina más, algo de toda la vida pero para esta gente es algo chocante.
Darle un respiro a un edificio con toda la construcción masiva de su entorno es una manera de cuidar el paisajismo dentro del urbanismo.  Aquí, en Córcoles, es algo distinto porque no hay ningún edificio alto, son todas casas en medio del campo. No buscamos regalar una sonrisa en el medio de tanta velocidad sino llevar un mensaje que encaje con la experiencia misma, con la idea del festival y la esencia del pueblo.


¿Qué tal pintar en conjunto?
Me gusta mucho y no es la primera vez. Con noel, por ejemplo, ya habíamos pintados juntos. Me mola el hecho de desubicarnos de nuestra tierra, salir de ella, salir de nuestro confort hasta un pueblo distinto, hasta una parte de españa con una cultura distinta para pintar y compartir con dos artistas amigos. Con Alita nunca había trabajado pero ya la conocía y estamos congeniando a la perfección.





Noel: "Las interpretaciones son libres y variadas"

Estás trabajando con dos artistas gallegas, como tú, llevando un trozo de vuestra tierra aquí en Guadalajara...
Es una buena experiencia colaborar con gente de tu tierra. Relacionarse para buscar  temáticas e inquietudes en común es un buen ejercicio de aprendizaje. Cuando estás solo y te pasas muchas horas delante de un muro,a veces el trabajo se hace más duro.  En cambio, estar en compañía se agradece mucho, sobretodo si la gente que te rodea ya te cae bien, todo fluye. Además, en un festival donde conoces más artistas todavía y te nutres de otras cosas que tú no pensabas.
Juntarse con gente para pintar y conocer más artistas siempre está guay.

Habéis traído vuestra energía gallega aquí, ¿qué habéis pensado para vuestro mural, cuál es la idea?
Hemos traído una línea que hila, que va sobre el tema de la brujería y hechizería. Usos que había aquí en Castilla así como en Galicia y en muchos puntos de España. 
La misma época que interconecta una parte de la historia antigua de nuestro país.
Son las historias de mitología, alejada de la religión católica predominante en aquella epoca.
Cada uno de los tres ha desarrollado sobre este tema en común unas ideas para luego ponerla en conjunto aquí. Cada uno ha desarrolado una línea personal siguiendo sus intereses.  

Háblame de vuestros personajes...
En mi caso intento representar la figura más demoníaca que hay en la literatura religiosa católica: el chivo o cabra como la solemos llamar. El chivo tiene muchas connotaciones negativas porque se le asocia a Satanás o puede simbolizar prácticas mal vistas por la iglesia. 
Entonces, mi intención es la de quitar, a la figura del chivo, este peso negativo y ponerme en el punto de vista contrario y decir: “oye, igual es positivo hablar de la sexualidad y mostrarla como algo natural y abogar por  un mensaje de libertad”.
Por eso que trato de cambiar esa idea demoníaca  cambiando los colores con la cual se representa el chivo en el mundo clásico. Lo pinté en violeta para contrarrestar  esa imagen negativa y ponerla en un contexto más liviano y fantasioso.



Lo mismo pasa en el caso de las brujas, nuestra meiga gallega, que está pintando Nana. Mujeres que estaban vinculadas mucho más a la naturaleza y a la tierra  y que creían en su sacralidad. Cosa que se ha perdido mucho con el adorar y venerar las figuras religiosas del catolicismo y con el trabajo criminal de la iglesia y de los responsables que la gobiernan.
Sobre el tema: "Calibán y la bruja de Silvia Federici"

Alita en cambio está pintando unos lobos, otro elemento con simbología natural y terrenal  siguiendo la misma temática mística del mural. Un animal lleno de energía y magia. El lobo es una representación del mal y del bien al mismo tiempo. En su aspecto maléfico del mito, se asocia a las tinieblas y a los infiernos, mientras en aquello positivo es un símbolo de luz en la noche, representa las cualidades de fuerza y valor.

Pero al final el muro es como un espejo, y cada uno verá reflejado sus propias ideas y vivencias, eso para mí es lo realmente interesante. Aunque haya una idea que tratamos de canalizar y dar a entender, las interpretaciones son libres y variadas, dependiendo quien mire la obra.













Fabrizio Rosano
11/09/2016
Córcoles


viernes, 2 de septiembre de 2016

Peche da Mostra de Arte "Cut & Paint"

Peche da Mostra de Arte "Cut & Paint" dous artistas urbanos coruñeses: ERRE e NIN9 St.


Sen Ánimo de Nome celebrou o 21 de xullo o peche da exposición "Cut & Paint" inaugurada o anterior 9 de xuño 2016.
Para a ocasión tivemos dous concertos: Juanillo Mesuras (guitarra e voz) ás 8pm, e MJ Pérez (dúo acústico) presentando "Guerrilleira" ás 8.45pm.

ErrE intervino cunha acción artística de rúa utilizando a súa técnica stencil.
Ademais se sortearon dúas mini-obras do artista urbano Nin9 St. entre o público presente. 
Foi ocasión máis para gozar da mostra de arte urbana dos dous artistas coruñeses ErrE e Nin9 St. 

Lugar: xoves 21 de xullo ás 8pm na Casa Museo Maria Pita, na Rúa Herrerías, 24 (Cidade Vella).



"Cut & Paint" é unha mostra onde a vontade dos artistas é homenaxear e centralizar a atención sobre a súa disciplina, o “stencil”.
O “stencil” é unha disciplina artística urbana, son "pintadas" que adoitan realizarse sobre todo pola rúa cun fin que vai máis aló de plasmar o nome dun barrio, grupo ou alcume.

“Cut & Paint ” é o significado en inglés de “Curta e pinta” que reflicte a técnica da disciplina utilizada dos artistas protagonistas do 1+1Play/Coruña de xuño.  O "stencil" é a  técnica de cortar a imaxe desexada sobre un material (cartolina) para logo utilizar o recortado (modelo) como método de estampaxe. Foi intención dos artistas denominar á súa exposición "Cut & Paint" como un modo de dar á súa disciplina a importancia que merece e afirmar o seu valor, ao mesmo nivel que calquera outra.

Os ganadores das mini-obras de Nin9 St.
Juanillo Mesuras, cantante de "Os Juanpiño's" foi protagonista dun espectáculo musical (guitarra e voz).



https://www.youtube.com/watch?v=Bm2c15Nw5LE

MJ Pérez é unha das novas voces da música galega que ven pegando forte. Presentou o seu último traballo, Guerrilleira, un álbum cunha ducia de temas vencellados por un motivo común: a guerra. Cada canción fala dunha historia individual e a mesmo tempo o disco conta a historia dun conxunto articulado por un conflito bélico."



As artistas MJ Pérez e Inés Mirás






















mjperez.bandcamp.com 
https://open.spotify.com/artist/0UH6vXcVJPFi138xDWBIOi 
https://twitter.com/chamanmeMJ 
https://www.instagram.com/mj_eu/

martes, 14 de junio de 2016

CUT & PAINT - 1+1PLAY/A CORUÑA XUN_16

ErrE + Nin9 St.
A CORUÑAª



Sen Ánimo de Nome, na edición de xuño do 1+1Play/Coruña, contou co traballo conxunto de dous artistas urbanos coruñeses: ERRE e NIN9 St.
A inauguración da mostra “Cut & Paint” tivo lugar o xoves 9 de xuño, de 8pm a 9.30pm, na Casa Museo María Pita, na rúa de Herrerías 28 (Cidade Vella da Coruña).


"Cut & Paint" é unha mostra onde a vontade dos artistas é homenaxear e centralizar a atención sobre a súa disciplina, o “stencil”.
O “stencil” é unha disciplina artística urbana, son "pintadas" que adoitan realizarse sobre todo pola rúa cun fin que vai máis aló de plasmar o nome dun barrio, grupo ou alcume.

A exposición estará aberta até o 10 de xullo. 
Horarios de apertura ao público:
Martes a sábado: 10.30 a 14.00 h e de 17.30 a 20.00 h.
Domingos e festivos: 10.30 a 14.00 h.
Lugar: Casa Museo María Pita, rúa de Herrerías 28, A Coruña.

“Cut & Paint ” é o significado en inglés de “Curta e pinta” que reflicte a técnica da disciplina utilizada dos artistas protagonistas do 1+1Play/Coruña de xuño.  O "stencil" é a  técnica de cortar a imaxe desexada sobre un material (cartolina) para logo utilizar o recortado (modelo) como método de estampaxe. Foi intención dos artistas denominar á súa exposición "Cut & Paint" como un modo de dar á súa disciplina a importancia que merece e afirmar o seu valor, ao mesmo nivel que calquera outra.


ErrE, artista urbano coruñés e autodidacta, comezou a súa andanza no stencil no ano 2006,
inspirándose noutros artistas urbanos como C215 ou Bansky. ERRE coméntanos como, hoxe en día, é fácil ver obras de street art na rúa (muros, colectores de lixo, portas de garaxe etc.). Ideas graficamente sintetizadas nunha figura, rostro, corpo ou obxecto que transmite unha mensaxe política incómoda, talvez de descontento social, de inconformismo, de rexeitamento ás políticas económicas, á desigualdade, etc.
Para o artista coruñés, pintar ten o significado de deixar o seu pensamento nas rúas da cidade dunha forma gráfica.  Facer chegar unha mensaxe e crear un diálogo co transeúnte é o máis emocionante da súa profesión.





















Nin9 St.. leva máis dunha década explorando vertentes do street art, chegando a dominar primeiro a técnica do stencil e experimentando despois cos seus diferentes estilos. O artista urbano coruñés acaba por dar un paso adiante e aplicar diferentes conceptos a esta técnica, máis aló da simple aplicación de pintura no molde, combinando texturas, materiais, etc. Nin9 St. introduce un elemento común na xungla urbana: a dos carteis publicitarios. Contra unha publicidade aburrida que, lonxe da súa función de informar, satura pola súa masificación, Nin9 St. insire o concepto da “de-construción” na colaxe, dando á súa disciplina unha orde preestablecida que, combinada con grandes moldes, forman unha obra publicitaria máis urbana e contemporánea.





















O "stencil" como disciplina de street art é realizado as máis das veces de forma ilegal, situación que confire emoción e adrenalina a quen o practica. De aí a cuestión: hai que clasificalo como unha acción artística ou vandálica? 
ERRE e Nin9 St., como o resto de artistas urbanos, son unha realidade innegable. Artistas que non calan, alzan a voz, buscan a forma de ser escoitados, esixen liberdade de expresión e saben ben que, coma eles, os muros tampouco calan, senón que mostran a súa posición ideolóxica, clara e concisa. Aínda que se trate de evitalos ou censuralos, son artistas que atoparán sempre a maneira e os medios para se poderen expresar, aínda que a arte se converta en risco para eles. Quizais deberían nacer máis a miúdo colaboracións entre esta disciplina e as institucións, como no noso caso, para apoiar e defender artistas urbanos que teñen todo o dereito de ser considerados como tales.  



El Cos

Ademais, contamos con uns artistas invitados que intervinieron no espazo: O Cos cun recital poético, Apen Thunder M4d3 con música de atmosfera e Emanuele Dainotti e Alessandro Capuzzi de "Sette Secondi Circa" cun vídeo arte.
Unhas grazas especial aos artistas invitados que colaboraron para regalar ao noso público unhas intervencións en directo. 

O Cos cun recital emocionante que tivo os espectadores en suspance cos seus 3 poemas en modo rap.




Apen Thunder conseguiu acompañarnos cunhas melodías experimentais que fuches máis que agradables mentres se gozaba das obras dos artistas urbanos.

Apen Thunder
Para terminar a inauguración proxectamos o "El dilemma dell'istrice" dos productores italianos Emanuele Dainotti e Alessandro Capuzzi que falaba sobre as cruces das relacións entre a vida, o traballo e o amor.

Sette Secondi Circa
Fabrizio Rosano 
14/06/2014
A Coruña

viernes, 20 de mayo de 2016

DECÍDETE: O SÍ O YO - 1+1PLAY/A CORUÑA ABR_16

PELO DI CANE + ÁNGELA TRIANA + MASSIMILIANO DI LAURO
BRINDISI + A CORUÑA + TRANI


Sen Ánimo de Nome ha inaugurado, el pasado 28 de abril, la exposición de arte “Decídete: o sí o yo” de los artistas Pelo di Cane (Brindisi), Ángela Triana (A Coruña), Massimiliano Di Lauro (Trani).

"Decídete: o sí o yo", dentro de nuestro proyecto 1+1Play/A Coruña Microresidencia, ha sido una muestra de sencillez, una prueba audaz de la simplicidad de la vida. 
Una comunicación entre ilustraciones y poesía. Las ilustraciones de los italianos se han encontrado con las letras de la coruñesa Ángela para dar vida a una exposición donde la decisión y la determinación han interactuado en todo su espacio.

Los artistas han seleccionado un tema conceptual muy original para desarrollar su proceso creativo. Son “los pronombres” el punto en común, el sentido que lo artistas han decidido investigar a su alrededor para llegar a un concepto sencillo y eficaz. 
Los ilustradores italianos han querido seguir la línea de la poeta Ángela Triana. Una poesía efectiva y directa. Lo de Angela son microcuentos, poesías de pocas palabras y un mensaje muy profundo.



Giovanna (Pelo di Cane) y Massimiliano son artistas que trabajan de forma libre y espontánea, no utilizan adornos o artificios, sus mensajes llegan claros al espectador. De ahí la idea de los pronombres. Palabras breves pero directas con un significado específico. Librarse de todo lo que hay alrededor para quedarse con la esencia. 
“Decídete: o sí o yo” es un juego de palabras que quiere ser también una afirmación de la ilustración, defender su mundo, de una disciplina artística con una gran potencia expresiva. Una manera de levantar la voz, una protesta para afirmar que todas las artes tienen la misma importancia y no hay una disciplina mayor o menor que otra.



Giovanna Lopalco alias Pelo di Cane, artista italiana afincada en Galicia desde hace 5 años. Trabaja en el mundo de la animación pero se siente más ilustradora que otra cosa. Tanto en el trabajo, como en la vida, a Giovanna le gusta la espontaneidad, la sencillez y la posibilidad de cometer errores sin borrarlos, lo que es “naif”.
"Decídete: o sí o yo” es, para la italiana, un encuentro entre palabras y dibujos: fragmentos de
Angela, que fluyen en sus dibujos y crean otra narración. Es interesante para ella colaborar con dos artistas con los cuales siente una profunda cercanía: con Massimiliano, a nivel gráfico y con Angela a nivel de conceptos.
http://giovannalopalco.tumblr.com/
www.giovannalopalco.it






Ángela Triana es de A Coruña, publicó su primer poemario "Celebra la Tormenta" en 2014.
Sus textos (instantes) juegan entre el tuit y el haiku, son directos y sin más artificio que la imaginación del propio lector.
Para Angela la exposición «Decídete: o sí o yo» es una vuelta a la primera poesía que ha leído conscientemente. Aquello de «vivir en los pronombres» que decía Pedro Salinas la animó a crear personajes sin nombres, apellidos, ni más detalles que  los hagan menos libres. El estilo de Pelo di Cane y Massimiliano refleja perfectamente esa filosofía, la de las cosas sencillas y espontáneas hechas de verdad.
http://angelatrianaseoane.tumblr.com/
Celebra la Tormenta





Massimiliano di Lauro vive en Trani (Puglia), un pueblo de la costa del sur de Italia. Es ilustrador y ha publicado algunos libros ilustrados en Italia y en el extranjero.
También trabaja para prensa, y como backgrounds artist en animación.
Mientras dibuja lo más importante para Massimiliano es ser expresivo. Al comunicar y contar una historia a veces esa historia acaba siendo algo distinto. En esa narración el italiano se centra mucho en los signos: lineas primitivas, toscas...
Está muy emocionado de viajar para España y compartir este trabajo con Pelo di Cane, conocía en el mundo del arte ya en Italia.  Massimiliano  siente las poesías de Ángela muy suyas. Se acercan mucho a su manera de ver y hacer el arte. Lo inmediato es algo que le emociona. En sus ilustraciones para la exposición habrá mucho de si mismo.




Un agradecimiento especial a los artistas que han intervenido en el espacio: LYRICS3 con una performance poética y el DJ Miguel Rodríguez con su música indie.

LYRICS3
Dj Rodríguez




















Fabrizio Rosano
20/05/2016
A Coruña

sábado, 26 de marzo de 2016

LÍNEAS - 1+1PLAY/A CORUÑA_FEB16

JONATAN MESIAS + PATRICIA FERENT + CLALOPEZPE
A CORUÑA +  BACAU + A CORUÑA


Sen Ánimo de Nome ha vuelto en febrero_16 con su proyecto 1+1 Play Microresidencia/A Coruña.

El 25 de febrero se ha inaugurado la exposición conjunta de tres jóvenes artistas, con las 'líneas' como hilo conductor y de fusión entre ellos. Jonatan Mesias, Patricia Ferent y Clalopezpe han ofrecido al público tres formas distintas de entender el arte; obras de pintura y fotografía que representan tres visiones desarrolladas en torno a un único concepto.
Gracias al espacio cultural SQUARE por colaborar cediendo su espacio y permitir la realización del evento.

Los artistas han elegido “las líneas” como tema conceptual alrededor del cual desarrollar su proceso creativo. Decisión madurada después de analizar sus puntos en común y sus formas de pintar.  
“Las líneas” como punto de partida, el origen de la pintura. El trazo, la pincelada, marca tu estilo, describe tu personalidad.
Una palabra que puede parecer inocua pero no, es un argumento preñado de poder, de simbologías, lleno de significado. Una materia que puede funcionar y encajar perfectamente para explicar asuntos y dilemas tanto filosóficos cuanto existencial, ser metáfora de temas perennemente presentes en nuestra sociedad, como la vida, el amor, el arte, la matemática, la escritura, o de otros temas más específicos, como la promiscuidad, las relaciones, las dudas y las certidumbres de cada uno de nosotros.

Entrevista a los artistas de la expo de Radio Ser Galicia



Jonatan Mesias es de A Coruña, donde vive y estudia. Su primer
contacto con el arte fue a la edad de 5 años, cuando le regalaron un maletín de pinturas para su cumpleaños. Su formación en el mundo del arte empezó con el Bachillerado Artístico y sigue con ella en la Escuela Superior de Diseño Pablo Picasso.
Su pintura está muy influenciada por la figura de Basquiat y de su afán de plasmar en la superficie sus pensamientos o ideas. Por eso que Jonatan trata de hacer cada obra única en todos sus aspectos. Pinta lo que ve en el instante o lo que siente a través del trazo y el color.
Según Jonatan. “la línea” es una sucesión de puntos pegados unos a otros, y a su vez un punto que es arrastrado por la superficie y que deja un rastro. Un rastro de lo que era en un principio, haciéndose cada vez más pequeño y estrecho hasta consumirse del todo. Este punto puede también cruzarse con otros puntos que hayan seguido el mismo camino y, al juntarse, conforman una nueva línea de ambos colores que forman uno nuevo totalmente diferente, dando fuerza al anterior e impulsando su duración en el lienzo. Una línea no tiene por qué estar definida, pues una línea también es una mancha y del mismo modo un conjunto de manchas entremezcladas que logran conseguir nuevas formas y colores que expresan y muestran amplias gamas de sensaciones.



Patricia Ferent es una pintora rumana instalada en A Coruña desde el 2012. Nació en Bacău, donde
iniciaría sus estudios de arte en el instituto de Arte de Bacău, prosiguiendo su formación en la Facultad de Bellas Artes de la Universidad de Timisoara, obteniendo la licenciatura y el Máster en Pintura.
Los cuadros presentes en esta muestra forman parte de la serie “trazas”. Para la pintora, Patricia Ferent, representan un “puente” entre el presente y lo que la ha marcado en su camino hacia aprender a sentirse libre, en la caída hacia lo “imposible”. Podríamos decir que representan la transición hacia algo que aún está a la espera de ser descubierto. Los elementos que se pueden encontrar en los cuadros significan mucho para la pintora, cada elemento elegido tiene un significado importante, es una dedicación hacia un momento muy preciso o hacia un alguien. Es importante mencionar que lo que ella espera del público que mire sus obras, no es que adivinen en lo que ella estaba pensando, sino que se dejen llevar y hagan volar la fantasía hacia su propio imaginario.



Clara López -en arte, Clalopezpe- pinta desde que era una niña y tiene una gran pasión para la
fotografía. Se inició en el mundo del arte a los 12 años ,estudiando Bachillerato Artístico, y más tarde comenzó a estudiar Comunicación Audiovisual e Historia del Arte, lo que le ha permitido desenvolver sus dos pasiones, fusionándolas para producir sus trabajos.
El estilo de la joven coruñesa es cambiante, puede que incluso no lo tenga,  pero en sus obras prevalece el trabajo en serie y el empleo del color como elemento significador.

Para Clara, “la línea” es  un elemento desnudo. Un simple trazo. Solitario. Vacío de significado y, sin embargo, tan lleno. Concibe la línea en el arte como la representación de la inexpresión, de la no significación, del anonimato. La define como la sintetización máxima, que sin ser nada, siendo no significativa, funciona como articuladora de contenidos, sensaciones y, sobre todo, sentimientos. Lo es todo y es nada.


Gracias a I GARDO por intervenir llevando su música en el espacio y colaborar con nuestro proyecto.





Fabrizio Rosano
20/04/2016
A Coruña